Żelazne płuco

Pierwsze próby przywracania oddechu sięgają początku XVI wieku. Prototypy respiratorów zaczęto konstruować dużo później, ale korzystanie z tych sprzętów było uciążliwe – potrzebowano wielu osób do obsługi jednego aparatu, które musiały stale stać przy pacjencie.

Respiratory te działały na zasadzie licznych układów tłoczących lub napędzano je sprężonymi gazami. Później zaczęły powstawać respiratory wytwarzające wokół pacjenta ujemne ciśnienie atmosferyczne, co wymuszało ruchy oddechowe.

Żelazne płuco (respirator Drinkera) zostało skonstruowane w 1921 roku. Wynalazek ten stanowił wielki krok w technikach wentylacji.

Niestety żelazne płuco nie sprawdziło się dostatecznie, ponieważ dostęp do zamkniętego w szczelnym pancerzu chorego uniemożliwiał pielęgnowanie i zmianę ułożenia.

W 1931 roku powstały udoskonalone wersje żelaznych płuc, dzięki którym spadła śmiertelność podczas epidemii poliomyelitis.

W latach pięćdziesiątych powstały jedne z pierwszych na świecie oddziały, które specjalizowały się w opiece nad pacjentami cierpiącymi na niewydolność oddechową. Żelazne płuca mają swoje zasłużone miejsce w szeregu przełomowych wynalazków.